Նոր աշխարհակարգ՝ նոր մեգակայսրություններ Աշխարհում այնպիսի նշանակալի իրադարձություններ են տեղի ունենում և այնպիսի արագությամբ, որ շատերի մոտ կոգնիտիվ դիսոնանս է առաջանում։ Շատերը չեն կարող ընկալել, առավել ևս բացատրել, թե ինչ է տեղի ունենում։ Նման կարծիքի է քաղաքագետ Ստեփան Դանիելյանը։ Նրա խոսքով՝ ներկայումս պայքար է գնում մեգաշուկաներ ստեղծելու համար և թիրախում է ԵՄ-ը, որին փորձում են խաղից հանել։ «Համաշխարհային տնտեսությունը այնպիսի իրավիճակում է գտնվում, որ կայուն և զարգացող տնտեսություն ունենալու համար անհրաժեշտ է ձևավորել մակրոտնտեսական համակարգ։ Ըստ որոշ հաշվարկների դա 1 միլիարդից ավելի բնակչություն ունեցող միավորներ ստեղծելն է։ Մինչև վերջերս հիմնական մրցակցությունը ընթանում էր ԱՄՆ-ի, ԵՄ-ի և Չինաստանի միջև։ ԵՄ-ը բավականին հաջող միավոր էր՝ ներդրվում էին ստանդարտներ, արդյունաբերությունն զարգանում էր, իսկ ԱՄՆ-ում ընթանում էին ճիշտ հակառակ գործընթացներ։ Դեմոկրատական վարչակարգերի ժամանակ, մասնավորապես Օբամայի նախագահության ժամանակաշրջանում, փորձեցին գտնել լուծում ԱՄՆ և ԵՄ տնտեսությունների միավորման ձևով՝ ապահովելով մարդկանց և ապրանքների ազատ տեղաշարժ, առանց մաքսերի և տուրքերի։ Սակայն այդ մոդելը չաշխատեց՝ ԵՄ-ը ավելի նախընտրելի էր տարբեր ժողովուրդների համար և տարբեր երկրները իրենց կենտրոնական պահուստները ապահովում էին եվրոյով։ Այսպիսով ԱՄՆ հասկացավ, որ ԵՄ վտանգ է իր տնտեսության համար», - նշում է Դանիելյանը։ Քաղաքագետը նշեց, որ ԵՄ ըստ էության Սովետական Միության նմանվող հենքերի վրա ստեղծված գլոբալիստական միություն է։ Այն վերազգային է, այլապես հնարավոր չէր լինի 27 երկրների միավորումը, նույն պատճառով այն վերկրոնական է, ունի վերպետական կառույցներ և առաջ է տանում գենդերային ծրագրերը։ Այս մոդելը Սովետական Միության մոդելի պես ենթադրում էր տարածում և հնարավորինս շատ երկրների ներառում։ Որպես գլոբալիստական նախագիծ, նա իր դեմ դնում է գլոբալ խնդիրներ, որոնց լուծման համար անհրաժեշտ է մի կողմ դնել նեղ ազգայնական «էգոիստական» շահերը՝ կլիմայական խնդիրներ, կանաչ էներգետիկա և այլն։ Տապալելով ԵՄ-ի հետ տնտեսական միավորման պրոեկտը՝ ԱՄՆ-ի նոր պահպանողական վարչակազմը տնտեսությունը փրկելու համար սկսեց պայքարել գլոբալիզմի դեմ ի դեմս ԵՄ-ի։ Այսօրվա վարչակազմը դուրս եկավ Փարիզի հռչակագրից, կանաչ էներգետիկայի դեմ է հանդես գալիս, հիմքում դնում է քրիստոնեական արժեքները, հրաժարվում է գենդերային ծրագրերից։ Հենց այս համատեքստում, ըստ վերլուծաբանի, անհրաժեշտ է դիտարկել Ալյասկայի և դրան հաջորդած Վաշինգթոնի հանդիպումները։ «Ալյասկայում, ըստ որոշ մոտեցումների, տեղի է ունեցել 2 թշնամիների հանդիպում, բայց մենք տեսնում ենք, որ այդ մարդիկ իրենց որպես թշնամիներ չեն պահում։ Ավելին՝ ինչ-որ առումով նրանք նույնիսկ դաշնակիցներ են, և պատրաստ են համագործակցել և միմյանց աջակցել գլոբալիզմի դեմ պայքարում։ Ալյասկայում հանդիպեցին 2 ղեկավարներ, որոնք տանում են նույն գաղափարական պայքարը և այս առումով դաշնակից են, բայց դա չի նշանակում, որ իրենք դաշնակից են, որպես պետություններ, որովհետև որպես պետություններ նրանք մրցակիցներ են։ Այնինչ Վաշինգթոնում հանդիպման ժամանակ մենք ի դեմս ԵՄ տեսանք պարտված գաղափարական ուժ», - ասաց նա։ Այդ հանդիպման ժամանակ Թրամփը ԵՄ ղեկավարներին ներկայացնում է իր «մենթորական վերջնագրերը»՝ թե ինչը և ինչպես պետք է լինի։ «Արդյունքում գլոբալիստական նախագիծ ԵՄ-ը պարտվում է։ Վաշինգտոնում ստորագրվում է հուշագիր, որով ԵՄ պարտավորվում է հարյուրավոր միլիարդների թանկ էներգակիրներ գնել Միացյալ Նահանգներից, 500-600 մլրդ ներդրումներ անել ԱՄՆ տնտեսության մեջ։ Այդ հուշագիրը ըստ էության պարտվող կողմի կոնտրիբուցիա է», - համոզված է Դանիելյանը։ Ըստ նրա ստեղծվող մեգաշուկաները կարելի է ինչ-որ չափով համարել կայսրություններ․ ԱՄՆ-ն իր կայսրությունն է ստեղծում, Չինաստանն իր կայսրությունը, Ռուսաստանն էլ իրը։ «Այսօր բոլորը այն կարծիքին են, որ այս երեքը պետք է նստեն մի սեղանի շուրջ և պայմանավորվեն աշխարհի ապագայի շուրջ», - համարում է քաղաքագետը։ Ցավոք, տպավորությունն այնպիսին է, որ Հայաստանի ղեկավարությունը չի հասկանում այդ տենդենցները և գտնվում է սառը պատերազմի՝ հին աշխարհի մտածողության մեջ։ ԵՄ, որպես գլոբալիստական նախագիծ, վտանգի տակ է, սա նշանակում է, որ իր անվտանգային երաշխիքները ՀՀ-ն պետք է դիտարկի այս նոր իրողությունները հաշվի առնելով։

New World Order — New Mega-Empires

The world is witnessing events of such significance and at such speed that many people experience cognitive dissonance. Many cannot grasp, let alone explain, what is happening. This view is shared by political analyst Stepan Danielyan.

According to him, today there is a struggle to create megamarkets, and the main target of this struggle is the European Union, which some are trying to push out of the game.

The global economy is in such a state that in order to maintain a stable and developing economy, it is necessary to form macroeconomic unions. According to some estimates, these should be entities with a population of more than one billion people. Until recently, the main competition was between the U.S., the EU, and China. The EU was a fairly successful entity: standards were being implemented, industry was developing, while in the U.S. the opposite processes were taking place. During Democratic administrations, particularly under President Obama, there was an attempt to resolve this by uniting the U.S. and EU economies—ensuring the free movement of people and goods without tariffs or duties. But this model failed: the EU was more attractive, and many countries kept their reserves in euros. Thus, the U.S. realized that the EU posed a threat to its economy,” Danielyan noted.

The political analyst emphasized that the EU is essentially a globalist union built on foundations similar to those of the Soviet Union. It is supranational (otherwise, uniting 27 countries would have been impossible), and for the same reason — non-religious. It has suprastate institutions and promotes gender-related programs. Like the Soviet model, this one implies expansion and the inclusion of as many countries as possible. As a globalist project, the EU sets global tasks — tackling climate change, developing green energy, etc. — tasks that require setting aside narrow national “selfish” interests.

After the failure of the U.S.-EU economic integration project, the new conservative U.S. administration, in order to save its economy, began fighting against globalism as embodied by the EU. The current administration withdrew from the Paris Agreement, opposes green energy, places Christian values at its core, and rejects gender programs. According to the analyst, it is precisely in this context that one should view the meeting in Alaska and the subsequent one in Washington.

In Alaska, many saw a meeting of two enemies. But in reality, as we can see, these people did not behave like enemies. Moreover, in a certain sense, they are even allies — ready to cooperate and support one another in the fight against globalism. In simple terms, in Alaska two leaders met who are engaged in the same ideological struggle. Whereas in Washington we saw a meeting of a victor with the defeated — the EU appeared as the losing ideological force,” he said.

At that meeting, Trump presented EU leaders with his “mentoring ultimatums” — dictating what and how things should be.

As a result, the globalist project of the EU suffered defeat. In Washington, a memorandum was signed under which the EU undertook to purchase expensive energy resources from the United States worth hundreds of billions of dollars, and to invest 500–600 billion into the U.S. economy. This memorandum is essentially a contribution from the defeated side,” Danielyan asserted.

According to him, the emerging megamarkets can to some extent be called empires: the U.S. is building its empire, China its own, and Russia its own. “Today everyone agrees that these three must sit at the same table and negotiate the future of the world order,” the political analyst believes.

Unfortunately, Danielyan noted, it seems that Armenia’s leadership does not understand these trends and continues to think in terms of the Cold War and the old world order. Since the EU, as a globalist project, is now in question, Armenia must consider its security guarantees in light of these new realities, he insists.

Scroll to Top