ՀՀ իշխանությունների ներկայիս քաղաքականությունը ո՛չ խաղաղության, ո՛չ էլ ժողովրդավարության ուղի է։ Նմանատիպ տեսակետ հայտնեց պատմաբան Պիետրո Շաքարյանը։
Ըստ նրա՝ ներկայիս կառավարությունը, որը պնդում է, որ պաշտպանում է ժողովրդավարությունը, իր քաղաքականությամբ իրականում դավաճանում է ժողովրդավարական արժեքները։ Նա նշեց, որ Արցախյան շարժման էությունը ժողովրդավարությունն էր։ «Դա և՛ ազգային, և՛ ժողովրդավարական շարժում էր, քանի որ, առաջին հերթին, խոսքը վերաբերում էր Արցախի ժողովրդի ինքնորոշման իրավունքին։ Խոսքը վերաբերում էր ժողովրդի ինքնուրույն որոշմանը՝ լինել անկախ պետություն, լինել Հայաստանի մաս, թե նույնիսկ ռուսական ոլորտի մաս։ Դա ժողովրդի իրավունքն էր որոշելու իր ճակատագիրը», — նշեց նա։ Շաքարյանը ընդգծեց, որ 1988 թվականի որոշումը, որով ԼՂԻՄ-ը քվեարկեց Խորհրդային Հայաստանին միանալու օգտին, ժողովրդավարական դիմադրության աննախադեպ ակտ էր։ Ժողովուրդը հայտարարեց. «Մենք այլևս չենք ուզում այսպես ապրել. մենք կորոշենք մեր ճակատագիրը»։ «Եվ եթե սա ժողովրդավարություն չէ, ապա ի՞նչ է ժողովրդավարությունը», — ընդգծեց նա։
Շաքարյանը հավելեց, որ երբ Հայաստանի ներկայիս վարչապետը ճանաչում է Արցախը որպես Ադրբեջանի մաս, նա փաստացի հայտարարում է, որ Արցախի ժողովրդի իրավունքները կարելի է անտեսել։ «Սա սկզբունքների դավաճանություն է։ Ժողովրդավարության դավաճանություն։ Որովհետև ժողովրդավարությունը Բաքվից պարոն Ալիևի թելադրանքը չէ, այլ ժողովրդի իրավունքն է որոշելու իր ապագան», — հայտարարեց նա։
ՀՀ վարչապետը, շարունակեց Շաքարյանը, պնդում է, որ Հայաստանը ապրում է Չորրորդ Հանրապետության պայմաններում, և որ Վաշինգտոնի հռչակագրի ստորագրումից հետո սկսվել է խաղաղության նոր դարաշրջան։ «Բայց ի՞նչ է փոխվել։ Ոչինչ։ Մենք ապրում ենք Ադրբեջանի մշտական սպառնալիքի տակ, Բաքուն շարունակում է նոր պահանջներ ներկայացնել։ Նույնիսկ եթե բոլոր ներկայիս պահանջները բավարարվեն, վաղը կհայտնվեն նորերը։ «Խաղաղության նոր դարաշրջանի» մասին խոսելը իրականությունից կտրվելն է։ Իրականությունն այսպիսին է. մենք դեռ ապրում ենք Երրորդ Հանրապետությունում, և այն ճգնաժամի մեջ է», — հայտարարեց նա։