«Խաղաղությունը եկել է» ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի ուղերձը բացարձակապես նախընտրական կարգախոս է, որը իրականության հետ աղերս չունի։ Նման կարծիքի է քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանը՝ մեկնաբանելով Հայաստանի ՇՀԿ գագաթաժողովի մասնակցությունը։
«Ինչ տվեց ՀՀ-ին այս մասնակցությունը դեռ վաղ է խոսել, ինչ տվեց Նիկոլ Փաշինյանին թերևս առավել մանրամասն իրեն է հայտնի։ Նիկոլ Փաշինյանի մղումները այս շրջանում առավելապես պայմանավորված են իշխանության պահելու խնդրով, և ՇՀԿ-ի ուղղությամբ աշխատանքները մեծ հաշվով նպատակ է ունեցել սպասարկել այս խնդիրը», — նշում է նա։
Նրա խոսքով, բնականաբար, փլուզվող աշխարհակարգի պայմաններում, երբ ուժային կենտրոնները պայքարում են նոր աշխարհակարգում իրենց տեղն ունենալու համար, բոլոր երկրները ձգտում են աշխատել այդ ուժային կենտրոնների հետ։ Այլ հարց է այն, թե ինչ բովանդակությամբ և օրակարգով է դա անում Հայաստանը, արդյո՞ք բարձրացվում են այլ հարցեր, բացի խաղաղության դեկլարատիվ փաթեթից։ ՇՀԿ-ում առաջնահերթությունը պետք է տրվի ներդրումների ներգրավմանը, իսկ դրա համար անհրաժեշտ են կոնկրետ ծրագրեր և նախագծեր։
«Այս տեսանկյունից, կարծես, մենք ներկայացնելու որևէ բան չունեցանք։ Հետևաբար, այստեղ արդիական է դառնում այն հարցը, թե որքանով են արդյունավետ իշխանության գործողությունները։ Կրկնում եմ, միայն խաղաղության հռչակագրային փաթեթը բավարար չէ որոշակի քայլերի արդյունավետության մասին խոսելու համար։ Ավելին, Փաշինյանի և Ալիևի ՇՀԿ շրջանակներում ելույթներից ակնհայտ դարձավ, որ խաղաղության մասին հայտարարությունները բացառապես նախընտրական կարգախոս են, որոնք կապ չունեն իրականության հետ», — ասաց նա։
Բադալյանը նշեց, որ այժմ նույնիսկ այնքան կարևոր չէ, թե ինչ հայտարարեց Ադրբեջանի նախագահը և ինչ ձևակերպումներ օգտագործեց, քանի որ ակնհայտ է, որ Բաքվի նպատակները, գաղափարները և ռազմավարական հեռանկարները բոլորովին այլ են, և խաղաղությունը Ադրբեջանի ծրագրերում գոյություն չունի, կամ առավելագույնը գոյություն ունի այնքանով, որքանով Հայաստանը պատրաստ է ընդունել Բաքվի պայմաններն ու պահանջները: Փորձագետը համոզված է, Ադրբեջանը կպահանջի ավելին, քան նախատեսված է խաղաղության համաձայնագրի նախագծում:
Նա ընդգծեց, որ Ադրբեջանը գործում է հետևյալ սխեմայով. ներկայացվում են պահանջներ, ապահովվում է դրանց միջազգային լեգիտիմությունը, ապա ապահովվում է Երևանի լոյալությունը, հաջորդ փուլում ձևակերպումները ադապտացվում են ընդունելի ձևաչափի, ինչպես «Թրամփի ճանապարհի» դեպքում, և, երբ պահանջը բավարարվում է, առաջադրվում են նոր պահանջներ, և ցիկլը կրկնվում է: Այս գործընթացի ավարտը դեռևս չի երևում, հակառակ դեպքում խաղաղության համաձայնագիրը կստորագրվեր, այլ ոչ թե կնախաստորագրվեր: