Կարգավորում թեքությամբ. ինչ ստացան կողմերը

Վաշինգտոնյան պայմանավորվածությունները նման են գաղութացման ծրագրի 

Վաշինգտոնում Հայաստանը  զիճեց ամեն ինչ, չցտանալով ոչինչ, բացի նոր պատերազմի հեռանկարից։ Այս մասին հայտարարել է Սթենֆորդի համալսարանի քաղաքագիտության դոկտոր Արթուր Խաչիկյանը։

«Այժմ մենք դարձել ենք մեծ տերությունների ձեռքում խաղաքարտ, ընդ որում շատ ավելի թույլ, քան նախկինում։ Մենք կարող ենք ներքաշվել նոր տարածաշրջանային պատերազմի մեջ, իսկ մեր պաշտպանվելու հնարավորությունները գնալով նվազում են», — նշել է նա։

Խաչիկյանի խոսքով՝ միջազգային մամուլը և առաջատար արևմտյան փորձագետները, այդ թվում՝ Ջոն Միրշայմերը և Ջեֆրի Սաքսը, ինչպես նաև ֆրանսիական և իրանական լրատվամիջոցները վերջին քայլերը համարում են վտանգավոր սադրանք, որը կարող է Հայաստանին ներքաշել տարածաշրջանային պատերազմի մեջ կամ այն ​​վերածել Իրանի դեմ գործողությունների հարթակի։

«Իրանի հետ սահմանին կարող է հայտնվել ամերիկյան ռազմական բազա։ Այս մասին գրում են New York Post-ը, Fox News-ը և այլ հրատարակություններ։ Սա աննախադեպ իրավիճակ է. ստեղծվում է դաշինք՝ Ադրբեջան, Թուրքիա, Իսրայել և Միացյալ Նահանգներ, իսկ Հայաստանը ստիպված ենթարկվելու է այս դաշինքի և օգտագործելու նրա կողմից», — նշել է քաղաքագետը։ 
Նրա խոսքով՝ Հայաստանը, ըստ էության, կորցնում է Իրանի հետ իր ցամաքային սահմանը, ինչը բացառում է այս ուղղությունից ռազմական մատակարարումների հնարավորությունը: Ավելին, ըստ փորձագետի, միջանցքի նկատմամբ ԱՄՆ-ին վերահսկողության 99 տարով փոխանցումը նման է գաղութացման ծրագրի: «Ժամանակին Ալիևը համաձայնել էր ռուս խաղաղապահների ներկայությանը ընդամենը 5 տարով: Ինչո՞ւ հիմա մենք համաձայնվում ենք ամբողջ դարով տրամադրել մեր տարածքը: Նման ձևակերպումներով պայմանավորվածություններ միշտ օգտագործվել են գաղութացման ժամանակ. հիշե՛ք Սուեզի ջրանցքը, Պանամայի ջրանցքը, Հոնկոնգը, որը խլվել էր Չինաստանից 150 տարով», — ընդգծեց նա։

Խաչիկյանը կարծում է, որ եթե նպատակը իսկապես խաղաղություն լիներ, Հայաստանը կարող էր պայմանագիր կնքել անմիջապես ԱՄՆ-ի, Շվեյցարիայի, Նիդեռլանդների կամ այլ չեզոք երկրի մասնավոր ընկերության հետ: Այս դեպքում ընկերությունը կենթարկվեր Հայաստանի ինքնիշխանությանը: «Բայց այսօր մենք, ըստ էության, ինքնիշխանությունը փոխանցում ենք Միացյալ Նահանգներին: Սա նշանակում է, որ նրանք կորոշեն, թե ով է վերահսկում միջանցքը: Եվ, ամենայն հավանականությամբ, այն կհայտնվի Թուրքիայի և Ադրբեջանի ձեռքում», — եզրափակեց փորձագետը:

Scroll to Top