Իշխանությունը ամեն կերպ փորձում է դեմոնիզացնել այսպես կոչված «Գյումրի-2» հետընտրական սցենարը և հատկապես իր հիմնական մրցակիցներին՝ նրանց, ովքեր ունակ են գրավել չկողմնորոշված ընտրազանգվածի ձայները։ Այս մասին նշել է քաղաքագետ Վիգեն Հակոբյանը։
Իշխանության մարտավարությունը
Նրա խոսքով՝ «Գյումրու-2» եզրույթն անընդհատ շահարկելով՝ իշխանությունները հետապնդում են մեկ նպատակ՝ ընտրողների աչքերում ստեղծել այն տպավորությունը, որ «Հզոր Հայաստանը», «Հայաստան» դաշինքը և «Բարգավաճ Հայաստանը» իրականում նույնական են և ընտրություններին մասնակցում են առանձին՝ միայն ավելի շատ ձայներ կորզելու նպատակով։
Իշխանությունները անընդհատ օգտագործում են «ռուսաստանյան օլիգարխների բևեռ» արտահայտությունը, որպեսզի ներկայացնեն այդ ուժերը ոչ միայն որպես միասնական, այլև որպես արտաքին ազդեցության գործոն։ Այս մարտավարությունը, մեծապես, ուղղված է «Հզոր Հայաստանի» դեմ, որը ընտրողների աչքերում կապված չէ ո՛չ նախկին, ո՛չ էլ ներկա իշխանությունների հետ և, հետևաբար, կարող է հավակնել չկողմնորոշված կամ հիասթափված ընտրողների ձայներին՝ նպաստելով ընտրողների ավելի բարձր մասնակցությանը առաջիկա ընտրություններին։
Նման սցենարը կարող է զգալի խնդիրներ ստեղծել ներկայիս էլիտայի համար, քանի որ ներկայիս պայմաններում նրանց հաջողության երաշխիքը ընտրություններին քաղաքացիների ցածր մասնակցությունն է։ Հետևաբար, իշխանությունները ամեն ինչ անում են այս սցենարը կանխելու համար՝ անընդհատ համոզելով հանրությանը, որ այս ուժերի հաղթանակը կնշանակեր նախկինների վերադարձ, այն էլ արտաքին ուժերի, այս դեպքում՝ Ռուսաստանի ազդեցության տակ գտնվող։
«Իրավիճակային» դաշինքների ստեղծման գործիքը
Ինչ վերաբերում է Գյումրի-2» հետընտրական սցենարի բովանդակությանը, ապա, ըստ Հակոբյանի, այն խորհրդարանական երկրներին բնորոշ բնական գործընթաց էր։
Նրա խոսքով՝ խորհրդարանական համակարգի բնորոշ առանձնահատկությունն այն է, որ եթե ընտրություններից հետո ոչ մի քաղաքական ուժ չի կարողանում ստանալ բացարձակ մեծամասնություն՝ 50%+1 ձայն, ապա սկսվում են բանակցություններ կոալիցիայի ձևավորման շուրջ: Այս սխեման շատ տարածված է եվրոպական խորհրդարաններում, որտեղ նույնիսկ գաղափարականորեն հակադիր ուժերն անգամ ստեղծում են սիտուացիոն դաշինքներ՝ իշխանություն ձևավորելու համար: Այդ կոալիցիաները հաճախ կարճաժամկետ են, բայց դա համակարգի մաս է:
Հակոբյանն ընդգծեց, որ Գյումրիում տեղի ունեցածը նույնիսկ կոալիցիոն ձևավորում չէր, այլ ընդդիմության կոնկրետ հարցի շուրջ համաձայնեցված գործողություններ:
«Երևան-2» սցենարը նույնպես հնարավոր է
Նմանատիպ կոալիցիա ձևավորել է նաև իշխող քաղաքական ուժը Երևանի ընտրություններից հետոերբ չկարողացավ միայնակ հավաքել 50%+1: Այս իմաստով «Երևան-2» սցենարը նույնպես հնարավոր է, եթե իշխանությունը չհասնի մեծամասնությանը:
Ինչպես ցույց են տալիս սոցհարցումները, հավանականությունը, որ ներկայիս իշխող թիմը ընտրությունների արդյունքներով չի ունենա բացարձակ մեծամասնություն խորհրդարանում, բավականին մեծ է։ Հետևաբար, «Քաղաքացիական պայմանագիրը», հավանաբար, ստիպված կլինի դաշնակիցներ փնտրել ընտրական շեմը հաղթահարած ուժերի շրջանում՝ իշխանությունը երկարաձգելու համար։
«Հնարավոր են տարբեր սցենարներ։ Կան քաղաքական ուժեր, որոնք ավանդաբար մասնակցում են տեղական ընտրություններին և որոշակի ձայներ են հավաքում։ Օրինակ՝ «Հանրապետություն» կուսակցությունը Երևանի ընտրություններում իր ստացած ձայներով մեծ դեր է ունեցել իշխանության ձևավորման գործընթացում», — նշեց նա՝ հավանական համարելով ներկայիս իշխող թիմի կողմից նմանատիպ հաշվարկներ ունենալը։